Grafito-papera karbono-atomoen geruza-egituraz osatuta dago batez ere. Bere dentsitatea baxua da (normalean 0,7-2,0 g/cm³), biguna baina mekanikoki sendoa da. Bere eroankortasun termikoa 1000-3000 W/(m·K) irits daiteke, kobre metalikoarenera hurbilduz. Egonkortasun kimiko bikaina eta korrosio azido eta alkalinoarekiko erresistentzia ere badu. Hala ere, ezaugarri hauek logistikan ere arreta berezia eskatzen dute:
1. Hauskortasuna eta kalte mekanikoen arriskua
Grafito-papera nahiko malgua den arren, bere geruzetako egiturak delaminazioa edo pitzadura jasan ditzakeela tolestu, tolestu edo estutzen denean. Hori dela eta, garraioan zehar, garrantzitsua da bibrazio gogorrak, presio handia edo pilaketa desegokia saihestea. Grafito-papera material kuxinekin (adibidez, burbuil-estaldura edo EPE aparra) babestuta dago eta ontzi sendoetan bermatzen da.
2. Sentsibilitate elektrostatikoa
Grafito-paperak eroankortasun elektriko handia du, baina ingurune lehorretan marruskadurak elektrizitate estatikoa metatzea eragin dezake, bere errendimenduan eragina izan edo hautsa erakartzen du. Hori dela eta, ontziratzean -estatikoen aurkako neurriak hartu behar dira, hala nola, poltsak edo forrurako materialak erabiltzea eta hezetasuna kontrolatzea (hezetasun erlatiboa % 40 eta % 60 artean mantentzea gomendatzen da).
3. Ingurumen-egokitzapena
Grafitozko papera korrosioa-erresistentea den arren, muturreko tenperaturek (adibidez, 200 gradutik gorako esposizio luzea edo -40 gradutik beherakoa) egitura-aldaketak eragin ditzakete, bere eroankortasun termiko eta elektrikoari eraginez. Hori dela eta, tenperatura altuak saihestu behar dira garraioan, eta tenperatura konstantea (10 eta 30 gradu artean gomendatua) mantendu behar da. Batez ere udako tenperatura altuetan, isolamendua edo hozkailua erabili behar da.
